Hubert Dolinkiewicz – ur. w 1998 w Łomży. W 2018 ukończył Liceum Plastyczne im. W. Kossaka w Łomży, gdzie otrzymał dyplom z technik druku artystycznego. W 2023 ukończył studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. Dyplom obronił z wyróżnieniem u prof. S. Baja. Huberta Dolinkiewicza reprezentuje Wallspace Gallery w Warszawie.
Edyta Kowalewska, w 2016 ukończyła studia na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Aktualnie pracuje jako asystentka na Wydziale Grafiki macierzystej uczelni. Laureatka grand prix 6. edycji konkursu „Świeża krew”, finalistka konkursu „Promocje 2016” w Legnicy, finalistka Gdańskiego Biennale Sztuki 2018 w Gdańskiej Galerii Miejskiej, laureatka nagrody rektora ASP we Wrocławiu podczas 13. edycji Konkursu Gepperta. Nominowana do głównej nagrody podczas I edycji Biennale Malarstwa „Lubelska Wiosna” (2021). W latach 2016–2022była rezydentką Kolonii Artystów w Gdańsku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz instalacjami przestrzennymi.
.jpeg)
Ur. w 1973 r. w Lubaczowie. 1994–1999 – studia na Wydziale Pedagogicznym, kierunek wychowanie plastyczne, WSP, Zielona Góra. 1997–1998 – asystent laborant w pracowni grafiki warsztatowej prof. S. Ficnera Instytut Sztuki i Kultury Plastycznej WSP Zielona Góra. 2002–2005 – studia w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Zielonogórskiego na kierunku malarstwo. Dyplom w pracowni malarstwa prof. L. Knaflewskiego. Od 2004 r. członek ZPAP i Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Zielonej Górze. 2007–2008 – asystent na Wydziale Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej w pracowni rysunku prof. E. Kalinowskiej-Motkowicz. W 2014 r. uzyskał tytuł doktora sztuki na wydziale malarstwa UAP w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Zielonej Górze.
NastaPilipchuk (ur.w 2002 r.w Pińsku na Białorusi,obecnie mieszka w Polsce),studiuje malarstwona ASP w Gdańsku. Jej twórczość zakorzeniona jest w białoruskiejkulturze wiejskiej i koncentruje się na rytuałach pogrzebowych,symbolice ludowej oraz archiwalnych obrazach Polesia. Tworzy obrazy iobiekty jako fragmentaryczne struktury badające, jak opuszczoneprzestrzenie zachowują ślady dawnych działań, gestów i wierzeń.
Urodzona w 1981 r. w Żyrardowie. Ukończył studia na kierunku malarstwo, na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2002–2007), uzyskując dyplom z wyróżnieniem rektorskim zrealizowany pod kierunkiem prof. Marka Sapetto (2007 r.). Autor dwudziestu wystaw indywidualnych i uczestnik ponad stu wystaw zbiorowych. Doktor habilitowany w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne (od 2018 r.). Pracuje na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie prowadzi Pracownię Rysunku dla studentów I roku (od 2017 r.). Prodziekan ds. nauki i badań naukowych w macierzystej jednostce (2016–2019). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Urodzony w 1968 roku w Żarkach k. Częstochowy. Malarz. Studiował malarstwo na ASP w Krakowie, dyplom w pracowni prof. Z. Grzybowskiego w 1997 roku. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem. Od 1990 roku mieszka i pracuje w Krakowie. Zwykle pracuje nad kilkoma cyklami równolegle; w 2022 roku to przede wszystkim cykle kontynuowane od 2018: „Moje miejsce na ziemi’’ i „Deja vu” oraz cykl miniatur „20x20”.
Aleksander Niekraszewicz, w 1997 ukończył studia na wydziale Malarstwa Monumentalnego I Dekoracyjnego Białoruskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od 2004 członek Białoruskiego Związku Artystów. Jest laureatem licznych wystaw, konkursów i biennale. Brał udział w ponad 100 wystawach zbiorowych i około 20 indywidualnych. Od 2025 mieszka i pracuje w Białymstoku.
PiotrTymochowicz – Vanitas (ur. w 1968 r.), studia 1991–1996 w IWA(obecnie Instytut Sztuk Pięknych Wydziału Artystycznego) UMCS wLublinie. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. A. Styki pod kierunkiemad. II st. M. Smoczyńskiego. Założyciel Stowarzyszenia TwórczegoProwincja, gdzie pełni funkcję wiceprezesa. Członek ZPAP. Wdorobku 45 wystaw indywidualnych oraz udział w 130 wystawachzbiorowych. Zajmuje się głównie malarstwem. Mieszka i pracuje wSiedliszczu. Prace w zbiorach: Galerii 72 w Chełmie, NarodowegoMuzeum Morskiego w Gdańsku, Muzeum Okręgowego w Zamościu.
Czy w ogóle jest sens przyznawania nagród w czasach, gdy sztuka współczesna konfrontuje nas nie z kanonem, ale z naszą własną wolnością? I to z wolnością najczęściej zagubioną, zmanipulowaną, zabsolutyzowaną, wyabstrahowaną. Egoistyczną. A przecież miało chodzić o wolność odpowiedzialną, myślącą, kreatywną. Podtrzymującą nadzieję, że sztuka niesie od wieków moc wyczarowywania chwil, przelotnych sytuacji przełamujących obojętność świata. I że sztuka odnajduje zaskakujące punkty widzenia, z których można dostrzec cud istnienia, a nawet piękno, szlachetność, inteligencję; choćby za cenę symbolizacji czy wręcz iluzji. Z drugiej strony, wielu ludzi żywi przekonanie, że sztuka ma właśnie demaskować okrucieństwo i niesprawiedliwość kryjące się za maską obojętności świata i jego przypadkowości. Moim skromnym zdaniem demaskowanie oczywistości nie ma wszakże sensu.
Rzecz jasna nagrody Konkursu im. L. Wyczółkowskiego zostały ustalone w toku długiej dyskusji. Zapewne każdy z jurorów samodzielnie inaczej by je rozstrzygnął, ale pluralizm ma swoje prawa i zestaw ten stanowi wypadkową naszych odmiennych postaw, preferencji, jak i nastrojów (!), jednakże – i podkreślam to z całą mocą – podporządkowanych wartości nadrzędnej, czyli jakości artystycznej. Co wcale nie jest takie oczywiste w czasach, gdy ze „słusznych, ważnych i aktualnych powodów” jakości te ulegają nieustannym redefinicjom. A w imię „postępu i wolność” podlegają także oddefiniowywaniu, bo przecież „każdy ma prawo być dziś artystą”…
Postanowiliśmy nagradzać nie postawy, nie style, konwencje, strategie ani nawet osobowości, ale poszczególne prace. Bo istotne jest każdorazowe osiąganie jakości artystycznej. A jeśli szukać jakiegoś wspólnego „istotnego” zagadnienia prezentowanych prac, to chyba mogłoby być nim pytanie o formę, o sposób istnienia określoności i jej nie/stabilności. O pogranicza bez/foremności. O to, jak wydobyć się z fragmentarycznej przelotnej sytuacyjności.
Pierwszą nagrodę uzyskał obraz Pejzaż metafizyczny 1/26 Huberta Dolinkiewicza. Po prostu za rzetelne malarstwo. Świat „płynący”. Nawet skały i drzewa okazują się tu strumieniami drobnych form, które na moment zespoliły swój kształt. Lecz ta płynność poddana została schematyzacji, statycznym układom płaszczyzn, rytmom, symetryzacjom, zrównoważonym kierunkom, a tylko po to, by je zaburzyć białym piórkiem (ja to tak odczytuję). I ciekawe w tym obrazie jest właśnie nakładanie się, jednoczesność różnych matryc wizualności, tworzących pozornie (!) jedynie estetyczną elegancję. Która z kolei wprowadza niepostrzeżenie w nastrój poetyzacji, w rodzaj „realizmu magicznego”. A dlaczegóż by nie? Dlaczego tajemniczość/przypadkowość świata ma być wizualizowana wulgarnością i obsceną?
Drugą nagrodę uzyskał dyptyk Edyty Kowalewskiej Bez tytułu (z cyklu Syrop). Praca ta sytuuje się w perspektywie tradycji awangardowej metarefleksji – namysłu i eksperymentu. Próbuje odpowiedzieć na pytanie: jak może wyglądać malarstwo w czasie dzisiejszego krachu tradycyjnej formy. Pojawiają się tu zatem nieomal śladowe formowania – szwy, „blizny”, które niczego nie zszywają (choć być może coś spoza obrazu?), drobne zabarwienia, nacieki, plamy, które niekiedy natężają się do sugestii cieniowania, modelowania jak strzępy renesansowego chiaroscuro. Zanika tu kontrast, a nasila zagubienie w anestetycznym tym-samym. Spotęgowane jest to również nieregularnym kształtem blejtramów, które wyglądają jak puzzle nie/istniejącej układanki. Znamienny tytuł cyklu Syrop także wchodzi w dialog z dominującymi dziś zagadnieniami płynności, plastyczności (Catherine Malabou), glancingu, morfingu – zatraty realności świata czy poszukiwania innych form postrzegania i pojmowania? Ta nierozstrzygalna dwuznaczność pozostaje siłą tych prac.
Trzecią nagrodę dostał obraz Zabierz mnie stąd Andrzeja Bembenka. W pracy tej zdarzyło się niezwykle rzadko spotykane w sztuce (jak i w twórczości autora) wyważenie siły gestu i konstrukcji. Emocji, ekspresji i projekcji, namysłu. Ich zatargu i komplementarności. Forma istnieje jako powstająca/zanikająca. Klasyczna malarska opozycja figury i tła podlega tu odwróceniu, gdyż przedstawiony kształt konia wchodzi w otchłań szarości, dzięki czemu to ona nabiera realności. Tło nie jest już tylko nie-formą, ale właśnie inną formą, innym sposobem istnienia. Obraz wychodzi od płaskości, od performatywnego śladu gestu i kreuje głębię, oddech, realność tajemnicy. W dzisiejszych czasach bezdechu i potęgowanego agresywnego banału to doprawdy dużo. Oczywiście ważny jest tu także nastrój, desperacja osamotnienia. I nasycona metaforycznie figura konia, począwszy od Pegaza i konia trojańskiego po konia dla Henryka III. Skojarzenia zlewają się w tęsknotę za innym światem, w „nadzieję radykalną” (Jonathan Lear), której nie sposób nawet sobie wyobrazić. Która musi pozostać mglistą tajemnicą.
Najkrócej mówiąc: przyznane nagrody manifestują przekonanie jury, że jakość artystyczna tworzona jest przez rzetelność, wnikliwość i poetyzację, no i jednak talent. Oczywiście należy pamiętać, że sztuka jest najwspanialszą rzeczą na świecie i sama możliwość bycia prawdziwie twórczym artystą jest największą nagrodą. W każdym razie głosy o rychłej śmierci malarstwa okazują się przedwczesne, bo może jednak ono dopiero się rozpędza?…
Sławomir Marzec
prof. dr hab. Sławomir Marzec - przewodniczący jury
prof. dr hab. Jaceki Kornacki,
prof. dr hab. Joanna Stasiak,
dr hab. Małgorzata Gorzelewska-Namiota, prof. UMCS,
dr hab. Marek Wrzesiński, prof. ASP.
kurator wystawy:
Jolanta Chmara
Prezes ZPAP Okręg Bydgoski
Sławomir Marzec (ur. w 1962 r.), prof. zw., absolwent Wydziału Malarstwa ASP Warszawa (dyplom w pracowniach S. Gierowskiego i R. Winiarskiego) i Freie Kunst Kunstakademie Düsseldorf (Meisterschule Diploma w pracowni prof. G. Ueckera). Obecnie prowadzi Pracownię Malarstwa na Wydziale Grafiki ASP Warszawa. Praktykuje malarstwo, rysunek, instalację, fotografię przetworzoną, performance i film. Autor ponad setki wystaw indywidualnych (m.in. Muzeum Narodowe Lublin, Galeria Foksal Warszawa, MCSW Elektrownia Radom, Centrum Rzeźby Polskiej Orońsko, IPS Galeria Miejska Łódź, CSW Warszawa, Muzeum w Kazimierzu Dolnym) i kilkuset wystaw zbiorowych (m.in. SCP Nowy Jork, Zachęta Warszawa, Pardo Gallery Nowy Jork). Opublikował ponad 200 tekstów z pogranicza teorii i krytyki sztuki w czołowych polskich magazynach sztuki, a także w pismach zagranicznych (wieloletni recenzent nowojorskiego „NYArts” i londyńskiego „Contemporary”). Wydał również pięć książek z pogranicza teorii i krytyki sztuki (m.in. „Sztuka, czyli wszystko. Krajobraz po postmodernizmie”, „Sztuka polska 1993–2014. Arthome versus artworld”, „Zabobony sztuki najnowszej”, „O sztuce na Tytanicu. Rozmowy ze Sławomirem Marcem” – w formie dialogu z prof. I. Lorenc). Autor licznych polemik walczących o nie/możliwą autonomię sztuki. Współzałożyciel Forum Nowych Autonomii Sztuk (2014–2018) i grupy OBRRAZ (od 2023). Wiceredaktor kwartalnika „Aspiracje” (2019–2021). Kilkukrotny stypendysta MKiDN, granty Art Omi (USA), Fundacji Jurzykowskiego (USA), Socrates Sculpture Park (USA). Prace w kolekcjach – m.in. Muzeum Narodowe w Lublinie, MN w Szczecinie, MN w Gdańsku, CSW Warszawa, Museum Modern Art Hünfeld, Galeria Miejska Łódź, MCSW „Elektrownia”, Muzeum w Chełmie. „Gloria Artis” 2023.
Małgorzata Gorzelewska-Namiota (ur. w 1984 r.), studiowała malarstwo i grafikę na Wydziale Artystycznym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie. W 2008 uzyskała stopień magistra sztuki z grafiki warsztatowej. Tytuł doktora sztuki obroniła z malarstwa pod kierunkiem prof. S. Baja w 2014 na ASP w Warszawie. W 2024 Rada Dyscypliny ASP w Warszawie nadała jej tytuł doktora habilitowanego w dziedzinie sztuki w dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki za pracę hab. pt. „Czy artystce wolno być matką?”. Zatrudniona na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Artystycznym UMCS w Katedrze Intermediów. Zasiada w Radzie Naukowej Szkoły Doktorskiej Nauk Humanistycznych i Sztuki UMCS. Brała udział w ponad 120 wystawach zbiorowych w Polsce i za granicą (Malezja, Ukraina, Niemcy, Belgia, Bułgaria, Macedonia, Chiny, Węgry, Rumunia). Zorganizowała 13 wystaw indywidualnych. Jest laureatką nagród i wyróżnień. Jej prace znajdują się w zbiorach państwowych i prywatnych w Polsce i za granicą. Maluje, tworzy obiekty i instalacje. Porusza m.in. tematy związane z macierzyństwem, wpływem dzieciństwa na kształtowanie się osobowości człowieka i dziedzictwem międzypokoleniowym.
Jacek Kornacki (ur. w 1964 r.), artysta sztuk wizualnych, prof. dr hab. sztuki. Absolwent Wydziału Malarstwa i Grafiki PWSSP w Gdańsku, dyplom (1991) w pracowni prof. M. Olszewskiego. Wykładowca ASP w Gdańsku. Obecnie na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku prowadzi Pracownię Malarstwa, Pracownię Rysunku Anatomicznego oraz pełni funkcję kierownika Katedry Malarstwa. Uprawia malarstwo i rysunek, tworzy artystyczne obiekty i instalacje malarskie z wizualnym wykorzystaniem światła, w tym światła UV. Ma w dorobku kilkanaście wystaw indywidualnych i udział w wielu wystawach zbiorowych w kraju i za granicą. Jest aktywnym uczestnikiem działań sopockiej Fundacji Sfinks, członkiem artystycznej RAISE GROUP (wraz z M. Śmietańskim), ponad 20 lat współpracował z Muzeum Zegarów Wieżowych (obecnie Muzeum Nauki Gdańskiej), filii Muzeum Gdańska, aranżując stałe i czasowe ekspozycje oraz biorąc udział w zespołach opracowujących zadania merytoryczne i badawcze. Swoją sztukę wpisuje w strategię myślenia postmodernistycznego, interesuje go człowiek w kontekście kulturowym i cywilizacyjnym. Poddając refleksji fenomen przemijania, z dziejowej spuścizny czerpie motywy, które interpretuje i czyni tworzywem swojej sztuki. Jest laureatem nagród i stypendiów artystycznych marszałka województwa pomorskiego i miasta Gdańska, w 2017 otrzymał odznakę honorową MKiDN Zasłużony dla Kultury Polskiej oraz Pomorską Nagrodę Artystyczną za rok 2016. W 2025 otrzymał Brązowy Medal „Zasłużony Kulturze Gloria Artis”.
Joanna Stasiak, profesor sztuk plastycznych, malarka i kuratorka związana z Akademią Pedagogiki Specjalnej im. Marii Grzegorzewskiej w Warszawie. Absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych UMK w Toruniu, studiowała także w The Ruskin School of Drawing and Fine Art w Oksfordzie. Prowadzi autorską Galerię In Spe, prezentującą m.in. twórczość Andrzeja Wróblewskiego, Marka Oberländera i Janusza Kaczmarskiego. W swojej twórczości łączy inspiracje tradycją europejską i japońską, tworząc od 2010 obrazy na jedwabiu. Autorka licznych wystaw indywidualnych w Polsce i za granicą, m.in. w New Delhi, Ushimado w Japonii, Nowym Jorku oraz Juniata College Museum of Art w USA.
Marek Wrzesiński (ur. w 1978 r. w Brodnicy), prof. ASP dr hab. Jest absolwentem ASP w Gdańsku. Magisterska praca dyplomowa została zrealizowana w 2005 w IV Pracowni Malarstwa prof. M. Świeszewskiego, aneks w Pracowni Rysunku prof. M. Targońskiej oraz malarstwo ścienne pod kierunkiem prof. A. Dyakowskiego. Od 2006 zatrudniony był na stanowisku asystenta w II Pracowni Malarstwa prof. T. Miszkin w gdańskiej ASP. Od 2017 zatrudniony był na stanowisku adiunkta. Od 2020 zatrudniony jest na stanowisku profesora ASP. W czerwcu 2012 otrzymał stopień doktora sztuki. W grudniu 2019 otrzymał stopień doktora habilitowanego sztuki w dziedzinie sztuki, dyscyplinie sztuki plastyczne i konserwacja dzieł sztuki. Od stycznia 2020 zatrudniony jest na stanowisku profesora ASP w Gdańsku. Od 2016 pełnił funkcję prodziekana ds. artystycznych i naukowych Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku. Od 2019 pełnił funkcję prodziekana ds. kierunku malarstwo. Od 2020 pełni funkcję dziekana Wydziału Malarstwa ASP w Gdańsku. Obecnie jest kierownikiem II Pracowni Podstaw Rysunku i Malarstwa w Katedrze Kształcenia Podstawowego na Wydziale Malarstwa. Brał udział w wielu wystawach indywidualnych oraz zbiorowych w kraju i za granicą. Był uczestnikiem plenerów malarskich, rysunkowych, konferencji, sympozjów, a także kuratorem oraz organizatorem wystaw i wydarzeń artystycznych. Prace artysty znajdują się w kolekcjach państwowych oraz prywatnych w kraju i za granicą, m.in. we Włoszech, w Niemczech, Austrii; w zbiorach Państwowej Galerii Sztuki w Sopocie, Muzeum Narodowego w Gdańsku Oddziale Sztuki Współczesnej w Oliwie – kolekcja Basila Alkazziego & Halimy Nałęcz, Ergo Hestii w Sopocie, Galerii Sztuki Stalowa w Warszawie. Jest autorem publikacji monograficznej „O malarstwie, kontemplacji i prostocie” wydanej w 2024 przez ASP w Gdańsku, która zawiera dokumentację dorobku artystycznego z ostatnich 20 lat aktywności twórczej artysty.
.jpg)
Urodzony w 1962 w Bydgoszczy. W 1987 roku otrzymał dyplom magistra sztuki w specjalności malarstwo w PWSSP w Gdańsku. W latach 1994–2004 pracował jako nauczyciel plastyki w szkole podstawowej w Bydgoszczy, prowadził również zajęcia arteterapii dla dzieci z autyzmem i zespołem Aspergera. W 2007 uzyskał stopień doktorski w ASP we Wrocławiu, a w 2014 stopień doktora habilitowanego w ASP w Katowicach. Od 2007 jest zatrudniony w Zakładzie Malarstwa Wydziału Sztuki Uniwersytetu Rzeszowskiego, obecnie jako profesor URw Instytucie Sztuk Pięknych tejże uczelni. Uprawia malarstwo, rysunek, grafikę projektową, projektowanie witrażu. Zorganizował 30 wystaw indywidualnych, brał udział w blisko 100 wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
.jpg)
Urodzony w 1981 r. w Nysie. Studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych we Wrocławiu w latach 2000–2005. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. Piotra Błażejewskiego.
.jpg)
Urodzona w 1992 r. Studiowała we wrocławskiej Akademii Sztuk Pięknych im. Eugeniusza Gepperta na kierunku malarstwo. W 2017 roku uzyskała dyplom z wyróżnieniem zrealizowany w pracowni prof. Stanisława Kortyki. Zajmuje się malarstwem oraz nowymi mediami. Obecnie mieszka i pracuje we Wrocławiu.W 2017 roku została laureatką konkursu Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie organizowanego przez Uniwersytet Artystyczny w Poznaniu. W 2018 roku jej dyplom wyróżniono na przeglądzie Najlepszych Dyplomów ASP we Wrocławiu MY’17, w tym samym roku została laureatką Otwartego Przeglądu Portfolio w Gdańsku oraz zdobyła I nagrodę MKiDN w 28. Ogólnopolskim Przeglądzie Malarstwa Młodych PROMOCJE w Legnicy.
.JPG)
Sylwia Rams – ur. w 1995 w Nowym Sączu. W latach 2015–2020 studiowałamalarstwo na ASP im. J. Matejki w Krakowie, w pracowni prof. G. Bednarskiego i prof. K. Nowak, otrzymując dyplom z wyróżnieniem. W malarstwie olejnym skupia się na portretowaniu ludzkich przemian wewnętrznych odwołujących się do kwestii duchowych, emocjonalnych i społecznych. Stypendystka MKiDN z programu Młoda Polska w 2021. Półfinalistka STRABAG Artaward International 2022. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych i czterech indywidualnych.
Urodzona w 1992 r. w Toruniu. W 2016 roku z wyróżnieniem obroniła pracę dyplomową w ASPw Gdańsku w pracowni profesora Macieja Świeszewskiego. Obecnie kontynuuje naukę na studiach doktoranckich. przyzycka.com
.jpg)
Michał Powałka (ur. w 1984 r. w Czeladzi), w 2009 absolwent katowickiego ASP. Ukończył dyplom główny w Pracowni Ilustracji Użytkowej i aneks w Pracowni Malarstwa. Aktualnie zajmuje się malarstwem olejnym. Od wielu lat intensyfikuje swoje poszukiwania twórcze. Na bazie własnych doświadczeń, ale i obserwacji świata, zagłębia się w tematykę związaną z psychologią człowieka w kontekście aktualnych wydarzeń. Przedstawia złożone zagadnienia związane z wewnętrznymi problemami i relacjami międzyludzkimi. Jako przekaźnik treści wykorzystuje realistyczno-emocjonalną formę malarską. Jest współzałożycielem i przedstawicielem współczesnego kierunku malarskiego – Psychorealizm.
.jpg)
Barbara Porczyńska, artystka wizualna, malarka i pisarka. W swojej twórczości łączy doświadczenie codzienności z refleksją nad kobiecością i rolą artystki. Doktora sztuki; w 2024 obroniła doktorat „MaMalarka. Pomiędzy codziennością a sztuką” pod kierunkiem prof. J. Sawickiej. Laureatka FIGURATIVAS 2023 (Barcelona) i London Art Biennale 2021. Autorka książki „Za-piski MaMalarki”; na motywach jej twórczości powstał nagradzany film „MAMALARKA” w reż. K. Mazurkiewicz. Wykłada na Uniwersytecie Rzeszowskim. Strona internetowa: barbaraporczynska.wordpress.com.
Mieszka w Bydgoszczy i Berlinie. Artysta interdyscyplinarny, malarz, muzyk, performer. Eksperymentuje ze sztuką wizualną i dźwiękiem. Posługuje się obrazami i wideo, aby tworzyć dźwięk i odwrotnie. Współpracował z wieloma artystami, takimi jak m.in.: Ann Noel, Olga Szwajgier, Jon Dobie, Ryszard Waśko, Markus Mussinghof, Zdzisław Piernik, Ben Patterson, Eric Anderson.
Urodzony w 1976 r. Absolwent ASP w Poznaniu. Dyplom z wyróżnieniem uzyskał w pracowni prof. Piotra C. Kowalskiego w 2004 roku. Trzykrotny stypendysta Prezydenta Miasta Gorzowa w latach:2000, 2001 i 2002. Prowadzi warsztaty artystyczne i akcje plenerowe. Tworzy obrazy, ceramikę i książki artystyczne. Pracuje z osobami niepełnosprawnymi. Ma na swoim koncie około 80 wystaw zbiorowych i indywidualnych.
Monika Panek, absolwentka ASP w Katowicach, gdzie w 2013 obroniła z wyróżnieniem dyplom magisterski, a w 2019 uzyskała stopień doktora sztuki. Członkini Krakowskiego Okręgu ZPAP oraz SMTG w Krakowie. Stypendystka ministra kultury i dziedzictwa narodowego (2020). Zajmuje się malarstwem, rysunkiem i grafiką. Autorka 11 wystaw indywidualnych, uczestniczka ponad 60 wystaw w kraju i za granicą. Jej prace znajdują się w kolekcjach w Argentynie, Armenii, Japonii, Macedonii, Serbii i USA.
Diuna Ostrowski (ur. w 1997 r. w Poznaniu), artystka wizualna, absolwentka Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu, gdzie uzyskała dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. dr hab. A. Zdanowicza. Od 2021 związana z macierzystą uczelnią jako asystentka w Pracowni Rysunku. Autorka wystaw indywidualnych oraz uczestniczka wielu wystaw zbiorowych. Laureatka konkursu „Mikrogranty”, w ramach którego zrealizowała wystawę „Koszmary dziesiątki” w Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu. Finalistka Nagrody Eibischa 2023. W swojej praktyce artystycznej koncentruje się na napięciach pomiędzy obrazem a percepcją, eksplorując obszary niepewności, zachowań osobowościowych, snów i czwartego wymiaru.
Michał Nowak (ur. w 1980 r. w Rzeszowie), studia na Wydziale Malarstwa ASP Kraków w latach 2000–2005. Wybrane wystawy: 2005 Biennale Malarstwa Polskiego Bielska Jesień, 2007 10 obrazów, CS Solvay, Kraków, 2009 Wnętrze miasta, Galeria Schody, W-wa, 2019 Konstelacje 2019 Poza horyzont, Galeria ZPAP, Toruń, 2024 Wspomnienia z codzienności, Galeria Dwa Skrzydła, W-wa. Nagrody: II nagroda w konkursie Konstelacje – Poza horyzont, stypendium ministra kultury i dziedzictwa narodowego 2024.
.jpg)
Barbara Niewiadomska, ukończyła studia na ASP Katowice. Dyplom z malarstwa i grafiki w 1993. Wystawy i konkursy: indywidualna wystawa malarstwa CZŁOWIECZYSKA, U-jazdowski, Warszawa; Międzynarodowe Triennale Grafiki, Kraków; XYLON, Szwajcaria, nominacja do nagrody głównej; Wystawa Grafiki Polskiej, Sakaide Art Museum, Japonia; Triennale Grafiki Polskiej, Katowice, nagroda fundowana; Międzynarodowe Triennale Grafiki, Norymberga; wystawa malarstwa CLOSENESS, czuły punkt, Warszawa; 8. Piotrkowskie Biennale Sztuki, Piotrków Tryb.
.jpg)
Krzysztof Musiał, absolwent WSSS w Poznaniu (2001). Dyplom z wyróżnieniem z malarstwa u prof. J. Świtki oraz aneks z malarstwa ściennego w pracowni prof. M. Łubowskiego. Ponadto absolwent Wydziału Edukacji Artystycznej ASP w Poznaniu w 2003. Pracuje jako instruktor rysunku i malarstwa w MDK2 w Poznaniu. Laureat kilku konkursów malarskich i autor ponad 80 wystaw w kraju i za granicą (m.in. Anglia, Hiszpania, Dania, Niemcy).
.jpg)
Urodzona w 1981 roku. W 2017 roku obroniła pracę doktorską „Obiekty intencjonalne” w ISP UJK w Kielcach.W 2010 roku ukończyła z wyróżnieniem rektorskim ASP w Warszawie, w pracowni prof. J. Modzelewskiego.Otrzymała II nagrodę w 15. MJSS w BWA Ostrowiec Świętokrzyski. W 2011 roku została laureatką nagrody Inicjatywy ENTRY, a w 2013 – finalistką 11. edycji Konkursu im. Gepperta. Dwukrotnie była nominowana do półfinału STRABAG Artaward International. W 2020 roku otrzymała stypendium MKiDN. Regularnie prezentuje swoje prace na licznych wystawach zbiorowych w kraju i za granicą.
.jpg)
Katarzyna Miller, w 2004 obroniła dyplom z malarstwa na Wydziale Grafiki i Malarstwa ASP w Łodzi. Tworzy w dziedzinie malarstwa. W swojej twórczości przekracza granice tradycyjnie pojmowanego obrazu na płótnie, poszerzając jego przestrzeń o instalację, obiekt czy wideo. Ważnym motywem jej prac jest światło. Bada je, doświadcza i wykorzystuje jako integralny element działań.
Dariusz Witold Mierzwa, polski malarz i artysta multidyscyplinarny, członek ZPAP, La Maison des Artistes we Francji oraz Mondial Art Academia. W swojej twórczości łączy malarstwo materii, symbol i współczesną figurację z elementami sztuki cyfrowej. Uczestnik międzynarodowych wystaw i projektów artystycznych w Europie i USA, laureat licznych wyróżnień i nagród artystycznych.
Jakub Matusewicz – ur. w 1999 w Poznaniu, absolwent liceum plastycznego tamże. W 2022 obronił pracę licencjacką „Odbicie. Co widzi obraz?” na Wydziale Malarstwa i Rysunku w pracowni prof. W. Gorączniaka. Przez cały okres studiów związany z pracownią prof. M. Berdyszaka. Od 2022 student studiów magisterskich na Wydziale Malarstwa i Rysunku UAP. Zajmuje się malarstwem, obiektem oraz instalacją.
Julia Marchlewska – ur. w 2001 w Pucku. Absolwentka VI Liceum Ogólnokształcącego w Gdyni. Studentka IV roku na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Od 2022 studiuje w Pracowni prof. M. Świeszewskiego. W swojej twórczości stara się ujmować w nowoczesny sposób tradycyjne motywy, ceniąc klasyczny warsztat malarski, zwłaszcza szczegółowe studium martwej natury. Balansując na granicy abstrakcji geometrycznej i realizmu, tworzy kompozycje z przedmiotów nasyconych wanitatywną symboliką. Brała udział w licznych wystawach zbiorowych.
.jpg)
Jakub Malinowski (ur. w 1985 r.), malarz, doktor sztuki, adiunkt na Wydziale Malarstwa Uniwersytetu Artystycznego im. Magdaleny Abakanowicz w Poznaniu. W swojej twórczości bada relacje pomiędzy malarstwem, architekturą i pamięcią zbiorową. Autor cykli „Estetyka tymczasowości” oraz „Ex-heroes”, w których podejmuje temat nietrwałości form miejskich, pomników i współczesnych narracji wizualnych. Brał udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w Polsce i za granicą.
Klaudia Malczyk, artystka wizualna, ukończyła studia I i II stopnia na Wydziale Rysunku i Malarstwa Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Tworzy, łącząc różne techniki. W swoich pracach porusza tematy odnoszące się do własnych doświadczeń oraz zjawisk i problemów społecznych, a także eksperymentu medium. Brała udział w wystawach indywidualnych i zbiorowych w kraju i za granicą. Finalistka Poznań Design Festiwal (2025), I Przeglądu Twórczości Artystów Wielkopolski (2024).
.jpeg)
Jakub Łączny, artysta malarz, absolwent UAP w Poznaniu oraz Dartington College of Art w Wielkiej Brytanii (Erasmus). Dyplom z malarstwa uzyskał w 2009, a stopień doktora w 2020 na ASP im. W. Strzemińskiego w Łodzi. Obecnie kieruje Pracownią Formy Malarskiej w Instytucie Malarstwa i Rysunku ASP w Łodzi oraz wykłada podstawy realizacji filmowej i TV na Politechnice Łódzkiej. Tworzy wielkoformatowe, świetliste kompozycje badające relacje między malarstwem a światłem.
Teresa Legierska (ur. w 1992 r.), pochodzi z Koniakowa. W 2018 z wyróżnieniem ukończyła malarstwo na ASP w Katowicach. Jej dzieciństwo ukształtowało jej wrażliwość i dało perspektywę, z której czerpie do dziś. Wierzy, że to, skąd pochodzimy, wpływa na nas tak istotnie, iż staje się naszym pierwszym i najbardziej naturalnym językiem wypowiedzi. Postać dziecka to filtr, przez który Legierska przepuszcza swoje dorosłe doświadczenia i emocje.
.jpg)
Aleksander Laszenko (ur. w 1978 r. w Warszawie), w 2004 ukończył warszawską ASP na Wydziale Malarstwa. Brał udział w ponad 50 wystawach indywidualnych oraz zbiorowych w Polsce i za granicą. Za motyw przewodni swoich obrazów artysta obrał postrzeganie i relację z architekturą współczesną. Aktualizując ten temat, stawia pytanie o jej ponadczasowość. Stara się czytać na nowo modernistyczne przestrzenie, ukazując jednocześnie ich nieoczywiste piękno.
Urodzona w 1975 roku w Oleśnicy. Absolwentka Wydziału Malarstwa i Rzeźby na ASP we Wrocławiu, w 2016 rokuu zyskała dyplom magisterski z wyróżnieniem w pracowni malarstwa prof. A. Dymitrowicza i pracowni multimediów prof. W. Pukocza. W 2015 roku nominowana do II etapu Konkursu Malarskiego „Postawy” na najciekawszą postawę artystyczną wśród studentów kierunku malarstwo ASP we Wrocławiu. Jest laureatką wyróżnienia honorowego w 27.Ogólnopolskim Przeglądzie Malarstwa Młodych „Promocje” w Legnicy oraz finalistką 5. Triennale Malarstwa Współczesnego „Jesienne Konfrontacje” (Rzeszów, 2019) i III Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego im. L. Wyczółkowskiego.Autorka wystaw indywidualnych i uczestniczka wystaw zbiorowych. Uprawia głównie malarstwo olejne na płótnie i desce.
Marcin Kulesza (ur. w 1986 r. w Białymstoku), absolwent architektury i urbanistyki na Politechnice Białostockiej. Ilustrator i projektant związany z branżą gier. Maluje i rysuje abstrakcyjne obrazy charakteryzujące się dużym zagęszczeniem szczegółowych wzorów i nieskrępowanym użyciem kolorów. Proces powstawania jego dzieł jest intuicyjny, medytacyjny i wynika z czystej przyjemności płynącej z malowania.
Tomasz Kucharski, dyplom na ASP w Gdańsku w 2007 w pracowni prof. M. Świeszewskiego. W latach 2014–2022 członek Zarządu Głównego ZPAP. Aktualnie, od 2018, prowadzi Pracownię Technologii Malarstwa i Rysunku na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Laureat Artystycznej Podróży Hestii i stypendium marszałka woj. pomorskiego, dyplom ministra kultury. Prace w zbiorach Muzeum Narodowego w Gdańsku, PGS w Sopocie oraz w kolekcjach prywatnych. Liczne wystawy w kraju i za granicą.
Agnieszka Krzyszczak (ur. w 1997 r. w Gliwicach), absolwentka grafiki na ASP w Katowicach. W swoich obrazach olejnych łączy osobiste wspomnienia z wyobrażeniami, badając duchowy wymiar rzeczywistości. Proces twórczy traktuje jako formę uważnej obserwacji – odczytywanie wiadomości z nie do końca znanego źródła. Mieszka i pracuje w Katowicach.
.JPG)
Urodzony w 1989 roku w Częstochowie. Absolwent malarstwa na ASP im. J. Matejki w Krakowie. Studiował w pracowni malarstwa prof. L. Misiaka; dyplom zrealizowany w pracowni tegoż w 2013 roku. Aneks z grafiki warsztatowej w pracowni wklęsłodruku prof. H. Ożoga. Wystawy indywidualne: „Podróże punktu” (Galeria Strefa, Kraków, 2022);„Proste komplikacje (Galeria Flow Art House, Warszawa, 2021); „Pejzaż abstrakcją” (Galeria Otwarta Pracownia, Kraków, 2018/2019); „W koło trójkąta” (Galeria Miejska BWA, Sanok, 2016); Wypożyczalnia Główna Wojewódzkiej Biblioteki Publicznej w Krakowie (2017); „Juliusz Kosin – malarstwo” (Galeria K. Napiórkowskiej, Warszawa, 2015);„Aglomeracje” (Galeria Kuratorium, Warszawa, 2014); „Biosfera” (Galeria Sztuki, Legnica, 2014).
.jpg)
Anna Korusiewicz (ur. w 1980 r. w Katowicach), dyplom magistra sztuki odebrała w 2006 (z malarstwa u prof. dr. hab. P. Jargusza). Jest absolwentką kierunku edukacja artystyczna w zakresie sztuk plastycznych na Uniwersytecie Pedagogicznym w Krakowie. Ostatnie indywidualne wystawy w Galerii Akademickiej ATH w Bielsku-Białej (2023) oraz w Radiu Katowice. W 2024 wzięła także udział w zbiorowej wystawie „Malować film”, będącej artystycznym wydarzeniem łączącym dwie dziedziny sztuki – malarstwo i kino.
.jpg)
Dariusz Kondefer (ur. w 1965 r.), artysta wizualny. Dyplom ASP W-wa (1993) w pracowni prof. J. Tarasina i nowe media prof. R. Winiarskiego. Wyróżnienia/stypendia: 2006–2009 IPA™, USA – wyróżnienia, 2008 – Hasselblad Masters, Szwecja, wyróżnienie, 2021 – Stypendium Popierania Twórczości ZAiKS. Publikacje: 2016 – ArtAscent (kwiecień), 2021 – Institute for Art and Innovation in Berlin, publikacja pracy „Havilah”. Wybrane wystawy indywidualne i zbiorowe: 2008 – Ingráfica International Contemporary Art Print Festival, Hiszpania, 2017 – wystawa indywidualna Galeria Działań „Go shopping”, 2019 – wystawa indywidualna „Łódź”, Galeria Wspólna, Bydgoszcz, 2020 – wystawa online „Łódź” (COVID), Galeria XX1 Warszawa, 2021 – 4x10 „Sztuka wokół nas”, Płocka Galeria Sztuki, 2025 – O25 Ostrale Biennale w Dreźnie, Niemcy.
Urodzona w 1976 roku. Absolwentka Wydziału Malarstwa ASP w Warszawie (dyplom pod kierunkiem prof.J. Modzelewskiego). W latach 2005 i 2007 stypendystka MKiDN. Od 2008 roku zatrudniona w Instytucie Edukacji Artystycznej APS im. M. Grzegorzewskiej; w 2009 doktorat „Miasto przed burzą”; w 2017 uzyskała stopień dok-tora habilitowanego. Maluje architekturę i pejzaże miejskie. Przedstawia obiekty realistycznie, ascetycznie i bez sztafażu; interesują ją zapomniane relikty socmodernizmu i modernizmu.
Urodzona w 1979 roku w Szczecinie. W latach 2000–2005 studiowała na ASP w Poznaniu na Wydziale Edukacji Artystycznej. Dyplom uzyskała w zakresie dwóch specjalności: malarstwa w pracowni prof. zw. P.C. Kowalskiego i pedagogiki sztuki u prof. ASP J. Dąbkowskiej-Zydroń. W latach 2006 i 2009 znalazła się wśród artystów nominowanych do nagród na XXI i XXII Festiwalu Polskiego Malarstwa Współczesnego w Szczecinie. Brała udział w wystawach w kraju i za granicą.
Studiowała na Wydziale Artystycznym w WSP w Częstochowie. Brała udział w takich wystawach, jak: Międzynarodowe Biennale Miniatury; Gaude Mater w Częstochowie (2002, 2006, 2008,2010, 2014); Ogólnopolski Konkurs Plastyczny; Bielskie Centrum Kultury (2005, 2006, 2018); Międzynarodowy Konkurs Rysunku, Wrocław (2009, 2012); „Zoom na Szczecin”, Filharmonia w Szczecinie (2016); Konfrontacje sztuki, Galeria Test w Warszawie (2017); II Ogólnopolskie Biennale Malarstwa Bisztynek „Pejzaż architektoniczny”(2018), 14. Międzynarodowy Jesienny Salon Sztuki, BWA w Ostrowcu Świętokrzyskim (2019).
%20cm%20-%20%20802%20(24).jpeg)
Karolina Jaklewicz (ur. w Trzebiatowie), artystka, kuratorka, pisarka, wykładowczyni. Absolwentka ASP we Wrocławiu. Stopień doktor sztuk pięknych uzyskała w 2012, a stopień doktor habilitowanej w 2017. Wykładowczyni Wydziału Architektury Politechniki Wrocławskiej. Angażuje się w działania na rzecz równości i praw człowieka. W 2022 została uhonorowana Srebrnym Medalem paryskiego towarzystwa Société Académique Arts-Sciences-Lettres za całokształt twórczości.
Łukasz Huculak, autor wystaw nawiązujących do wątków historycznych, biomorfizmu, tradycji kunstkamery i nurtu SF. Łącząc figurację z abstrakcją, chętnie odnosi się do ikonografii wanitatywnej i estetyki destruktu. Realizował projekty w instytucjach publicznych w kraju i za granicą. Odbył rezydencje artystyczne w Paryżu, Monachium, Konigshein, Fuldzie, Borobudur i Palermo. Bywa kuratorem, publikuje teksty o sztuce aktualnej i dawnej. We wrocławskiej ASP im. Eugeniusza Gepperta prowadzi Pracownię Malarstwa.
Wawrzyniec Gucewicz (ur. w 1969 r.), architekt, malarz i reżyser. Pracował przy projektach Biblioteki UW, Sądu Najwyższego oraz Wydziału Prawa UW. Wyróżniany w konkursach architektonicznych (WBK, Fundacji Batorego). Autor filmów „Czarno to widzę” (2003) i „New York Note Film” (2012). Tworzy figuratywne obrazy olejne. Stypendysta Instytutu Kultury Polskiej w Nowym Jorku i IAM w rezydencji artystycznej Residency Unlimited w Nowym Jorku (2020, 2022). Wystawiał w Nowym Jorku (galeria RU, 2020, online; ChaShaMa, 2022). Mieszka w Krakowie.
Łukasz Gawron (ur. w 1985 r.), częstochowski artysta, współzałożyciel grupy Monstfur. Głównym motywem jego twórczości jest poczucie dysocjacji, określane jako bycie „turystą w rzeczywistości”. Autor analizuje otoczenie i jego nieświadomie kreowany przekaz, balansujący między nadmiarem a refleksją. Bada także wpływ marek i logotypów na psychikę. W pracach dominuje motyw tyłu naczepy ciężarówki jako nośnika wspomnień i codziennych fascynacji. Prace współtworzone przez Łukasza Gawrona znajdują się w zbiorach Muzeum Śląskiego.
Urodzony w 1988 roku w Lublinie. Ukończył malarstwo na ASP w Gdańsku i grafikę na UMCS w Lublinie. Obecnie pracuje jako asystent na ASP w Gdańsku. Zajmuje się malarstwem, malarstwem ściennym i grafiką. Najważniejsze wystawy:„Pull the Trigger” (Gdańska Galeria Miejska, 2022); „Porządkowanie” (Galeria Sztuki, Legnica, 2021); „Perspektywa+” (Pawilon Sztuki Fundacji ERGO Hestia, Warszawa, 2019); 17. „Artystyczna Podróż Hestii”, Wystawa Finalistów(Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie, 2018); Gdańskie Biennale Sztuki (Gdańska Galeria Miejska, 2018).
Urodzona w 1987 r. Od 2019 r. pracuje jako asystentka na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie w pracowni rysunku prof. Tomasza Milanowskiego. Od 2016 r. studentka Międzywydziałowych Środowiskowych Studiów Doktoranckich ASP w Gdańsku. Ukończyła Wydział Architektury Politechniki Warszawskiej oraz Wydział Malarstwa ASP w Warszawie. W malarstwie uporczywie bada możliwości techniki olejnej w obszarach koloru, przestrzeni i materii, chcąc jednocześnie skomentować w sposób metaforyczny otaczającą współczesność oraz wyrazić zagadnienie samotności człowieka żyjącego „bez miejsca”.
.jpg)
Aleksandra Dunaj (ur. w 1992 r.), w 2021 ukończyła studia na Uniwersytecie Artystycznym w Poznaniu. Dyplom magisterski w zakresie malarstwa zrealizowała w pracowni prof. D. Lejmana. Pierwszą wystawę indywidualną („Prowizoryczna mapa sklejona ze śmieci, które trzymam po kieszeniach”) zaprezentowała w grudniu 2022 w galerii Curator’s Lab. Wyróżniona i nagradzana m.in. w konkursach: Nowy Obraz / Nowe Spojrzenie, Konkurs im. Marii Dokowicz na najlepszy dyplom magisterski i Szkic ma Moc.
.jpg)
Emilia Dragosz (ur. w 1988 r. w Kielcach), absolwentka Wydziału Malarstwa ASP im. Jana Matejki w Krakowie. Dyplom magisterski uzyskała w 2013 w Pracowni Malarstwa prof. L. Misiaka, zaś aneks z rysunku w pracowni prof. T. Kotkowskiej-Rzepeckiej. Otrzymała Medal Towarzystwa Sztuk Pięknych w Krakowie za pracę dyplomową. Stypendystka ministra kultury i dziedzictwa narodowego. W centrum twórczości znajduje się człowiek – zarówno jako jednostka w relacjach, jak i element struktury społecznej. Obrazy stanowią interpretację tego, co ją fascynuje, porusza i niepokoi, odsłaniając napięcia wpisane w ludzkie doświadczenie.
Hubert Dolinkiewicz – ur. w 1998 w Łomży. W 2018 ukończył Liceum Plastyczne im. W. Kossaka w Łomży, gdzie otrzymał dyplom z technik druku artystycznego. W 2023 ukończył studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. Dyplom obronił z wyróżnieniem u prof. S. Baja. Huberta Dolinkiewicza reprezentuje Wallspace Gallery w Warszawie.
.jpg)
Urodzony w 1995 roku. W 2021 ukończył z wyróżnieniem kierunek malarstwo na ASP w Katowicach. Wybrane osiągnięcia i wystawy: grand prix w Ogólnopolskim Biennale Malarstwa i Rysunku w Bielsku-Białej (2015); stypendium MKiDN za osiągnięcia artystyczne; wystawa zbiorowa „Equi-nox”, Brick City Gallery, USA (2019); wyróżnienie w IV Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. L. Wyczółkowskiego w Bydgoszczy (2020); wystawa „Ekspresja schyłku antropocenu” w Galerii Szyb Wilson, Katowice (2021); wystawa indywidualna „Uroboros zamyka krąg”w Miejskiej Galerii Sztuki w Częstochowie (2022); kwalifikacja do STRABAG Kunstforum Artaward International 2022 w Wiedniu.
.jpg)
Urodzona w 1998 r. Studentka Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie na Wydziale Scenografii(II rok I stopnia). Brała udział w wystawach ogólnopolskich, między innymi w Biennale Rysunku i Malarstwa w Bielsku-Białej. Zrealizowała scenografie i kostiumy w Muzeum POLIN do spektaklu Hadassa, czyli Estera(reż. Jan Kamiński). Zajmuje się projektowaniem scenografii, malarstwem, rysunkiem, fotografią, a także realizuje działania w zakresie multimediów.
.jpg)
Urodzony w 1985 roku. Studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. Dyplom z wyróżnieniem rektorskim w 2010 roku w pracowni prof. K. Wachowiaka, aneks w pracowni technologii i technik malarstwa ściennego prof.E. Tarkowskiego. Obecnie pracuje na macierzystym wydziale na stanowisku adiunkta. Finalista konkursu SIEMENS(2010), otrzymał wyróżnienie honorowe w II Ogólnopolskim Konkursie Malarskim im. L. Wyczółkowskiego (2016) oraz został laureatem grand prix w Konkursie Fundacji im. F. Eibisch (2017).
Magdalena Bułówna-Dyszewska (ur. w 1974 r. w Gliwicach), dorastała w Zakopanem. Absolwentka Wydziału Malarstwa na ASP w Krakowie. Dyplom uzyskała w 1998 w pracowni prof. W. Kunza. Swoją codzienność dzieli między Krakowem a Zakopanem.
Magdalena Budzińska, tworzy obrazy olejne na styku sztuki i psychologii. Jej twórczość koncentruje się na emocjach, napięciach i ukrytych procesach ludzkiej psychiki. Warsztat rozwijała m.in. w pracowni Z. Jastrowskiego w Bydgoszczy. Laureatka krajowych i międzynarodowych konkursów, finalistka Międzynarodowego Konkursu AKT. Obecnie rozwija cykl „Pod powierzchnią”, badający relację między świadomością, instynktem i doświadczeniem wewnętrznym.
Kazimierz Borkowski – ur. w 1989 w Nowym Sączu, absolwent Wydziału Malarstwa ASP w Krakowie. Dyplom z wyróżnieniem w pracowni prof. A. Brinckena (2014). Stypendysta Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2013), Rektora ASP Kraków, finalista Konkursu o Nagrodę Eibischa (Warszawa 2023), „Nowy obraz / nowe spojrzenie” (Poznań 2015). Autor wystaw indywidualnych, m.in. „Kosmos” (Galeria Zielona, Łódź 2018), „Punktum” (Galeria –1, Warszawa 2015). Uczestnik wielu wystaw zbiorowych.
Dorota Berger, absolwentka Wydziału Malarstwa warszawskiej ASP. Dyplom w pracowni prof. K. Wachowiaka, aneks w Pracowni Grafiki Warsztatowej prof. R. Strenta w 1999. Maluje temperą na desce. Uczestniczka corocznych Międzynarodowych Warsztatów Ikonopisów w Nowicy.
Dagmara Bąk – ur. w 1998 w Poznaniu, absolwentka liceum plastycznego w Częstochowie w specjalizacji formy rzeźbiarskie – ceramika artystyczna. Obecnie studentka V roku kierunku malarstwo na ASP w Katowicach. Uczestniczka kilku wystaw krajowych, m.in. Triennale Malarstwa Studenckiego 2 (BWA, Rzeszów 2024); „Zanim kopalnia zniknie” (Śląskie Centrum Wolności i Solidarności, Katowice 2023); „Dziadek wiedział, nie powiedział” (Wydział Prawa i Administracji UŚ, Katowice 2023).
MałgorzataAndrzejewska, ukończyła studiaPWSSP w Poznaniu (obecnie UAP) na Wydziale Malarstwa, dyplom wpracowni prof. J. Waltosia. Malarstwo prezentowała na ponad 50wystawach indywidualnych w Europie, także w Turcji i Tunezji.Otrzymała liczne artystyczne stypendia: Ministra Kultury i Sztuki,Departamentu Sztuki, Otto Niemeyer-Holstein w Usedom (Niemcy) imiasta Gmünd (Austria). Swoje zainteresowania realizuje wmalarstwie, rysunku. Ostatnie kompozycje łączą w sobie nowetechnologie i klasyczne podejście do malarstwa – to pozwalaodkrywać i mierzyć się z obrazem na nowo.Strona internetowa: andrzejewska-malarstwo.pl.
PiotrTymochowicz – Vanitas (ur. w 1968 r.), studia 1991–1996 w IWA(obecnie Instytut Sztuk Pięknych Wydziału Artystycznego) UMCS wLublinie. Dyplom z malarstwa w pracowni prof. A. Styki pod kierunkiemad. II st. M. Smoczyńskiego. Założyciel Stowarzyszenia TwórczegoProwincja, gdzie pełni funkcję wiceprezesa. Członek ZPAP. Wdorobku 45 wystaw indywidualnych oraz udział w 130 wystawachzbiorowych. Zajmuje się głównie malarstwem. Mieszka i pracuje wSiedliszczu. Prace w zbiorach: Galerii 72 w Chełmie, NarodowegoMuzeum Morskiego w Gdańsku, Muzeum Okręgowego w Zamościu.
NastaPilipchuk (ur.w 2002 r.w Pińsku na Białorusi,obecnie mieszka w Polsce),studiuje malarstwona ASP w Gdańsku. Jej twórczość zakorzeniona jest w białoruskiejkulturze wiejskiej i koncentruje się na rytuałach pogrzebowych,symbolice ludowej oraz archiwalnych obrazach Polesia. Tworzy obrazy iobiekty jako fragmentaryczne struktury badające, jak opuszczoneprzestrzenie zachowują ślady dawnych działań, gestów i wierzeń.
Urodzona w 1981 r. w Żyrardowie. Ukończył studia na kierunku malarstwo, na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2002–2007), uzyskując dyplom z wyróżnieniem rektorskim zrealizowany pod kierunkiem prof. Marka Sapetto (2007 r.). Autor dwudziestu wystaw indywidualnych i uczestnik ponad stu wystaw zbiorowych. Doktor habilitowany w dyscyplinie artystycznej sztuki piękne (od 2018 r.). Pracuje na stanowisku profesora uczelni na Wydziale Malarstwa warszawskiej Akademii Sztuk Pięknych, gdzie prowadzi Pracownię Rysunku dla studentów I roku (od 2017 r.). Prodziekan ds. nauki i badań naukowych w macierzystej jednostce (2016–2019). Mieszka i pracuje w Warszawie.
Urodzony w 1968 roku w Żarkach k. Częstochowy. Malarz. Studiował malarstwo na ASP w Krakowie, dyplom w pracowni prof. Z. Grzybowskiego w 1997 roku. Zajmuje się malarstwem i rysunkiem. Od 1990 roku mieszka i pracuje w Krakowie. Zwykle pracuje nad kilkoma cyklami równolegle; w 2022 roku to przede wszystkim cykle kontynuowane od 2018: „Moje miejsce na ziemi’’ i „Deja vu” oraz cykl miniatur „20x20”.
Aleksander Niekraszewicz, w 1997 ukończył studia na wydziale Malarstwa Monumentalnego I Dekoracyjnego Białoruskiej Akademii Sztuk Pięknych. Od 2004 członek Białoruskiego Związku Artystów. Jest laureatem licznych wystaw, konkursów i biennale. Brał udział w ponad 100 wystawach zbiorowych i około 20 indywidualnych. Od 2025 mieszka i pracuje w Białymstoku.
SebastianŚcigalski (ur. w 1981 r.),jest artystą mieszkającym i pracującym w Krakowie. UkończyłUniwersytet Śląski, uzyskując dyplom z grafiki artystycznej. Jegopraktyka koncentruje się na relacji między światłem, kolorem iciszą, traktując malarstwo jako przestrzeń obecności, a niereprezentacji. Pracując głównie poprzez subtelne przejściatonalne i powściągliwe napięcia chromatyczne, tworzy pola wizualneo cichej intensywności. Surowe lniane płótno pełni zarównofunkcję materialnego, jak i konceptualnego podłoża, pozwalającobrazom pozostać otwartymi, świetlistymi i niedookreślonymi.Zamiast opowiadać czy symbolizować, obrazy mają byćdoświadczane – jako momenty zatrzymania poprzedzająceinterpretację. Wybrane wystawy zbiorowe:2026 – międzynarodowa wystawa zbiorowa prezentowana przezArt Seeding, Dubaj.
Kamila Gruszecka – ur. w 1989 w Kielcach, ukończyła liceum plastyczne tamże na specjalizacji tkanina artystyczna (2009) oraz uzyskała dyplom z wyróżnieniem na ASP w Krakowie w pracowni prof. L. Misiaka. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem i tkaniną unikatową. W latach 2016–2023 tworzyła markę ubrań dla dzieci Deer Little Pear. Brała udział w wielu wystawach w Polsce i Europie. Otrzymała Medal Towarzystwa Sztuk Pięknych w Krakowie za pracę dyplomową oraz Stypendium Rektora 2013/2014. W 2015 brała udział w II Małopolskim Kongresie Kobiet.
Ur. w 1973 r. w Lubaczowie. 1994–1999 – studia na Wydziale Pedagogicznym, kierunek wychowanie plastyczne, WSP, Zielona Góra. 1997–1998 – asystent laborant w pracowni grafiki warsztatowej prof. S. Ficnera Instytut Sztuki i Kultury Plastycznej WSP Zielona Góra. 2002–2005 – studia w Instytucie Sztuk Pięknych Uniwersytetu Zielonogórskiego na kierunku malarstwo. Dyplom w pracowni malarstwa prof. L. Knaflewskiego. Od 2004 r. członek ZPAP i Towarzystwa Przyjaciół Sztuk Pięknych w Zielonej Górze. 2007–2008 – asystent na Wydziale Wzornictwa Politechniki Koszalińskiej w pracowni rysunku prof. E. Kalinowskiej-Motkowicz. W 2014 r. uzyskał tytuł doktora sztuki na wydziale malarstwa UAP w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Zielonej Górze.
Edyta Kowalewska, w 2016 ukończyła studia na Wydziale Malarstwa ASP w Gdańsku. Aktualnie pracuje jako asystentka na Wydziale Grafiki macierzystej uczelni. Laureatka grand prix 6. edycji konkursu „Świeża krew”, finalistka konkursu „Promocje 2016” w Legnicy, finalistka Gdańskiego Biennale Sztuki 2018 w Gdańskiej Galerii Miejskiej, laureatka nagrody rektora ASP we Wrocławiu podczas 13. edycji Konkursu Gepperta. Nominowana do głównej nagrody podczas I edycji Biennale Malarstwa „Lubelska Wiosna” (2021). W latach 2016–2022była rezydentką Kolonii Artystów w Gdańsku. Zajmuje się malarstwem, rysunkiem oraz instalacjami przestrzennymi.
Hubert Dolinkiewicz – ur. w 1998 w Łomży. W 2018 ukończył Liceum Plastyczne im. W. Kossaka w Łomży, gdzie otrzymał dyplom z technik druku artystycznego. W 2023 ukończył studia na Wydziale Malarstwa ASP w Warszawie. Dyplom obronił z wyróżnieniem u prof. S. Baja. Huberta Dolinkiewicza reprezentuje Wallspace Gallery w Warszawie.
(Kraj)obraz 7. Ogólnopolskiego Konkursu Malarskiego
im. Leona Wyczółkowskiego – raport
Gdy sięgnąć pamięcią do poprzedniej, szóstej edycji Konkursu Malarskiego im. Leona
Wyczółkowskiego, na myśl przychodzi wspomnienie ogromnej różnorodności prezentowanych prac. Wielowątkowość oraz szerokie spektrum tematów i idei obecnych w ramach pokazu nie pozwalały wówczas na wyłuszczenie żadnych dominujących tendencji, które scharakteryzowałyby zarówno horyzont preferencji jury selekcjonującego do pokazu, jak i zainteresowań twórczyń i twórców zaproszonych do udziału w wystawie. Bieżąca edycja bydgoskiego przeglądu – choć również nie można odmówić jej zróżnicowania – jest nieco inna od tej sprzed dwóch lat. To, co sprawia, że zyskuje ona pewien wyróżnik i własną tożsamość, to zaskakująco duża liczba prac oscylujących wokół pejzażu lub wariacji na jego temat. Przy bliższym oglądzie okazuje się bowiem, że przynajmniej co trzecie płótno na wystawie bezpośrednio lub pośrednio wpisuję się w tradycję tego gatunku albo akcentuje elementy i struktury krajobrazu, czyniąc je istotnym punktem odniesienia dla malarskiej kompozycji.
W ramach ekspozycji napotykamy prace wyrażające predylekcję do kontemplacji przyrody, widoki będące wspomnieniem odbytych podróży czy też pejzaże odzwierciedlające określone stany emocjonalne. Czasem artystki i artyści prowadzą nas palcem po mapie i zabierają do konkretnych lokacji (widoki tatrzańskie Magdaleny Bułówny-Dyszewskiej; Hverir Filipa Wierzbickiego-Nowaka; Gdzieś między Warszawą a Rzeszowem Michała Nowaka), jednak krajobraz jest dla nich nie tylko okazją do odniesienia się do miejsca w przestrzeni. Bywa, że wprowadzają do niego także aspekt czasowości, jak ma to miejsce w pracach Roberta Bubla (wyróżnienie), w których wyczuwa się napięcie między trwałością a ulotnością, a ślady czyjejś bytności kontrastują z (wszech)obecną pustką.
Jako żywioł o szczególnym znaczeniu wybrzmiewa na wystawie woda – o relacji z nią traktują m.in. obrazy Edy Yukov z serii Lake Book – Księga Jeziora, a także realizacje Magdy Kalenin (W przypływie myśli), Teresy Legierskiej (Jesteśmy tu na chwilę) czy Patrycji Serwety (Wyspa). Rzeka, jezioro, morze to klasyczne motywy malarstwa pejzażowego – niezwykle popularne, a zarazem wielowymiarowe, symbolizujące meandry ludzkiego losu i przemijanie, ale także wolność czy potęgę natury. Wątki te obecne są w takich pracach, jak Woda II, III, IV (Joanna Trzcińska), Cicha rzeka (Grzegorz Leon Piotrowski), Rzeka Brda (Grzegorz Pleszyński), Toń (Anna Waligórska) czy Wyspy i Z daleka widzę dokładniej (Anna Tajak), które łączy także to, że tafla wody staje się tu obiektem kontemplacji i wyciszenia.
Na wystawie naturę obserwujemy z różnych punktów widzenia – nie tylko z brzegu akwenu, ale także np. poprzez gałęzie drzew. Nasze oko musi się przez nie „przebić”, gdy stajemy przed obrazami Dariusza Kondefera, Agnieszki Krzyszczak, Katarzyny Skowronek-Duarte czy Agnieszki Wielewskiej. Ujęcia te przywodzą na myśl tradycyjne japońskie drzeworyty, które w drugiej połowie XIX wieku zrewolucjonizowały sposób komponowania kadru przez malarzy impresjonistycznych i postimpresjonistycznych.
Oprócz widoków przyrody wśród prezentowanych prac znajdziemy także ujęcia wedutowe i architektoniczne. Maria Kiesner na tapet wzięła geometryczne bryły budynków hotelowych. Z kolei Piotr Tymochowicz skupił się na podupadających, zaniedbanych chatach, których sylwety wpisał w przestrzeń chłodnych wnętrz galeryjnych, dzięki czemu nabrały one cech makiet. Wyziera z nich poczucie opuszczenia – podobnie jak z obrazów Aleksandra Laszenki. Ich tytuły czy detale (np. pływające w basenie ciało) sygnalizują jednak, że są to nie tyle czyste widoki miejsc, ile kompozycje o potencjale narracyjnym.
Inspiracji do tworzenia dostarczają artystkom i artystom także powtarzające się struktury otaczającego nas na co dzień krajobrazu architektoniczno-urbanistycznego. Widać to w pracach takich jak Za wielką szybą Joanny Jeżewskiej-Desperak czy Jeden z nas Marka Zająca. Spojrzenie na miasto z lotu ptaka zaoferowały z kolei dwie młode malarki – Julia Marchlewska i Basia Tymoszuk. Zabawy dziewczęce i Zabawy chłopięce pierwszej z nich powstały w wyniku formalnej gry, w której przedstawienia przedmiotów, struktury geometryczne, kolory i światło złożyły się na kompozycję przypominającą widzianą z góry siatkę ulic, budynków i innych elementów obecnych w przestrzeniach publicznych. Z kolei Tymoszuk skupiła się na detalu – jej prace to ciasne kadry, ukazujące fragmenty popękanych płyt chodnikowych czy kałużę, która zebrała się w dziurze w asfalcie i odbija otaczającą rzeczywistość. Realizacje te artystka opatrzyła tytułami zawierającymi współrzędne geograficzne. Odsyłają one do konkretnych miejsc zlokalizowanych w Gdyni, co czyni je rodzajem konceptualnych krajobrazów.
Zwarty, wyraźnie zarysowujący się i dość liczny zbiór prac obecnych na wystawie to dzieła eksplorujące obszary mentalne, wykraczające poza zmysłowe doświadczenie. Monumentalny (185 x 240 cm) Pejzaż metafizyczny I/26 Huberta Dolinkiewicza przyniósł artyście pierwszą nagrodę tegorocznej edycji konkursu Wyczółkowskiego. Seria, do której należy obraz, charakteryzuje się – jak deklaruje sam artysta – koncentracją uwagi na podstawowych elementach: horyzoncie, planach, znakach. Pozwalają one wykreować na płótnie przestrzeń trochę realną, trochę wyimaginowaną – zawsze jednak odzwierciedlającą stany wewnętrzne, wspomnienia, niepokoje, dylematy. To pejzaże, które przemierzamy, podróżując w głąb siebie.
W zakresie budowania atmosfery tajemniczości, ewokowania zawoalowanych znaczeń i pobudzania filozoficznych refleksji pracom Dolinkiewicza pokrewne są realizacje Doroty Berger (Sen Mardocheusza) czy Juliusza Kosina (Studzenie Słońca, Ucieczka i Zanurzenie). Terytoria mroczne, trudne do opisania, nierealistyczne, a czasem nawet „kosmiczne” wyłaniają się z kolei z dzieł Łukasza Huculaka, Izabeli Siemiątkowskiej czy Ireny Skalik. Charakterystyczna dla tych prac zawężona gama kolorystyczna, sprowadzająca się zasadniczo niemal wyłącznie do czerni, odcieni szarości i bieli, przenika także do obrazu Aliaksandra Nekrashevicha (wyróżnienie). Zostaje ona tu jednak przełamana dzięki kolorowemu, „przelatującemu” przez kompozycję papierowemu samolocikowi, zawierającemu malarski cytat z Ogrodu rozkoszy ziemskich Hieronima Boscha.
Aspektu „pejzażowości” dopatrywać się można także w innych pracach, np. kompozycjach Agaty Przyżyckiej, budowanych ze multiplikowanych fragmentów nagich ciał układających się w widoki wzgórz, równin czy jaskiń. Niekiedy krajobraz jest ledwie fragmentem większej całości lub pojawia się jako aluzja zawarta w tytule, jak ma to miejsce chociażby w przypadku Utraconego spojrzenia i Atlantyku Jarosława Sankowskiego. I choć pejzaż stanowi motyw po wielokroć powracający na wystawie (a właściwie należałoby powiedzieć, że jest jej leitmotivem), to – jak już sygnalizowano wcześniej – ekspozycja ukazuje także inne konwencje ikonograficzne oraz malarskie problemy, które artyści rozpracowują na swoich płótnach.
Obraz sztalugowy to bodaj medium najbardziej skłonne do „autorefleksji” i wchodzenia w dialog z własną tradycją. Nic więc dziwnego, że gros prac prezentowanych w salach bydgoskiej galerii ma charakter metamalarski. Artystki i artyści nawiązują w nich do spuścizny bądź konkretnych dzieł swoich poprzedników i/lub badają potencjał tkwiący w usankcjonowanych wielowiekową historią gatunkach (m.in. „połamane obrazy” w hołdzie Caravaggiowi i Holbeinowi autorstwa Kazimierza Borkowskiego, Infantka Anny Korusiewicz, „odwrócone” kompozycje Jakuba Matusewicza czy wariacje na temat martwych natur Tomasza Kucharskiego i Pawła Słoty). Zainteresowania malarek i malarzy obejmują także tak rudymentarne zagadnienia jak materia (Piotr Dawid Woroniec, Edyta Kowalewska – II nagroda), kolor (Michał Wirtel) czy efekty świetlne, takie jak odbicia, refleksy czy transparentność (Małgorzata Andrzejewska, Dagmara Bąk, Karolina Jaklewicz, Klaudia Malczyk). Intensywny namysł nad sprzężeniem formy i treści odzwierciedlają z kolei prace Macieja Wichnowskiego. Artysta szuka nowych znaczeń nie tylko poprzez subwersywne przechwytywanie schematów przedstawieniowych i przekształcanie motywów z historii sztuki, ale także łamanie klasycznych reguł kadrowania i stosowanie efektów świetlno-kolorystycznych, przywodzących na myśl zjawisko solaryzacji.
Iluzjonistyczny potencjał malarstwa wyzyskują z kolei Jakub Łączny, Łukasz Gawron, Weronika Szczepaniak czy Emilia Dragosz. Do grupy tej można by zaliczyć także Arkadiusza Karapudę (wyróżnienie), który tworzy swoiste „obrazy w obrazie” – kompozycje figuratywne zamknięte w malowane ramy opatrzone inskrypcjami. Autor toczy w nich podwójną grę: z jednej strony z okiem widza, z drugiej – z jego umysłem, starającym się rozwikłać zagadkę relacji łączącej wizerunek z tekstem.
Malarstwo funkcjonuje również jako przestrzeń działania nieskrępowanej wyobraźni, pozwalającej tworzyć kompozycje oparte na przedstawieniach obiektów zniekształconych czy irracjonalnie ze sobą połączonych. Skojarzenia z nurtem surrealizmu narzucają się same w przypadku obrazów takich jak Hipnotyczne metody skojarzeń (Przemysław Garczyński) czy Rytuał opresji pistemicznej i Intersekcjonalny efekt motyla (Zbigniew Nowicki). Ze światopoglądem tym można połączyć także prace Joanny Mląckiej oparte na „żywych”, biologicznych kształtach oraz obrazy Marcina Kuleszy tworzone w procesie intuicyjnego, kontemplacyjnego doświadczenia. Wokół estetyki nadrealistycznej oscylują także m.in. zanurzone w onirycznej atmosferze kompozycje Magdaleny Budzińskiej, Alicji Desperak, Moniki Panek, Diuny Ostrowski czy Sylwii Wenskiej, traktujące o napięciach, niepokojach i uczuciach tkwiących często w sferze nieświadomości.
Szereg prac na wystawie oscyluje wokół człowieka, pojmowanego zarówno jako jednostka, jak i istota społeczna. Malarskie rozważania na ten temat wiele autorek i autorów zamknęło w konwencji portretu. Obrazy te wysycone są różnymi emocjami: od wyciszenia (Barbara Porczyńska, Sylwia Rams, Katarzyna Miller) po niepokój, cierpienie i afekt (Michał Wasiak, Michał Powałka, Dariusz Mierzwa, Michał Kakuszke). W przedstawieniach kobiet obserwujemy zarówno śmiałą eksplorację własnej cielesności (Barbara Niewiadomska), jak i pogrążenie we wstydzie (Maciej Czyżewski). Bohaterki dzielą się z nami swoimi problemami – np. niezrealizowanym macierzyństwem (Dorota Kuźnik), a także przeżyciami, takimi jak strata czy żałoba (Kamila Gruszecka). W kompozycjach Piotra Desperaka, Katarzyny Dyjewskiej, Wawrzyńca Gucewicza czy Jakuba Malinowskiego wyczuć można natomiast echa niepokojów rozwijających się na tle społecznych antagonizmów, rozwarstwienia ekonomicznego czy decyzji politycznych oraz lęków towarzyszących erozji władzy i utracie wiary w trwałość i sens dawnych narracji porządkujących rzeczywistość.
Z kolei Julia Tymańska i Katarzyna Rutkowska uzmysławiają, jak na tradycyjne media, takie jak malarstwo, wpływa sztuka komputerowa i estetyka postcyfrowa. Wątki te nieobce są również Sebastianowi Trzosce, który w cyklu Dzienniki gwiazdowe: izolacja daje wyraz refleksji nad codziennością przepełnioną informacjami i wizualnymi bodźcami. Pytanie o wpływ technologii na doświadczenie świata wybrzmiewa też w obrazie Krzysztofa Musiała 100 – Przemierzam. Istotną rolę odgrywają tu te fragmenty kompozycji, w których pojawiają się ciągi liczb 0 i 1, składających się na system dwójkowy – podstawowy język zapisu informacji używany przez komputery.
Jak na każdej wystawie przeglądowej, tak i na bydgoskim pokazie nie brakuje artystek i artystów „osobnych”, których trudno przypisać do konkretnej grupy lub znaleźć dlań analogię. Prace Nasty Pilipchuk (wyróżnienie) budzą skojarzenia z tradycją malarstwa religijnego. U Tomasza Ryndaka granica między dwiema częściami kompozycji – rozmalowaną, skąpaną w ciepłych barwach a figuratywną, utrzymaną w tonacji szarości – nabiera symbolicznego znaczenia, odnosząc się do tytułowego wygnania. Ku abstrakcji geometrycznej skłania się Krzysztof Szymanowicz. Na krawędzi sztuki bezprzedmiotowej balansuje także Aleksandra Dunaj. Oliwka Strzopa to z kolei malarka o predylekcji do zabawy konwencją widoków wnętrz. Na eksperymencie z przestrzenią oddawaną kolorem oraz ekspresją gestu nakładania farby bazują natomiast prace Andrzeja Bembenka, laureata konkursowego III miejsca za obraz Zabierz mnie stąd. Trudno pozbyć się wrażenia, że mamy tu (znów!) do czynienia z trawestacją motywu pejzażowego – tym razem jednak w wydaniu postindustrialnym. Biorąc pod uwagę strukturę wspomnianej kompozycji, za jej „głównego bohatera” uznać można opuszczone, zdewastowane metalowe konstrukcje w niedookreślonej przestrzeni. Czy tak rzeczywiście jest? A może te skojarzenia napędza sąsiedztwo innych, licznie reprezentowanych na wystawie pejzaży?
Choć tematów obecnych na wystawie podsumowującej 7. Ogólnopolski Konkurs Malarski im. Leona Wyczółkowskiego możemy wyliczyć wiele, dominacja krajobrazu niezwykle frapuje i każe zadać pytanie o przyczyny tego zjawiska. Czy skoncentrowanie uwagi na naturze i otoczeniu człowieka jest wynikiem zmęczenia obrazami cyfrowymi? Czy pejzaż oferuje od nich odskocznię? A może przyczyna popularności tego gatunku leży gdzieś indziej – np. w „zwrocie ekologicznym”, który skłania do przyjrzenia się przyrodzie z czułością i troską? Trudno jednoznacznie rozstrzygnąć ten dylemat. Faktem pozostaje jednak, że klasyczne malarskie motywy wciąż są interesujące dla artystek i artystów i nie ma podstaw wątpić, że ten stan rzeczy będzie się utrzymywać.
Natalia Cieślak
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)
.jpg)